sobota, 16 lipca 2011

Hello!

Chciałam coś do Was napisać, ale chwilowo nie mam siły... :( Zmęczył mnie wirus (uciążliwy egzemplarz) przez ostanie trzy dni trzymający mnie w łóżku bądź też w jego bezpośrednim otoczeniu. Kiedy tak sobie leżałam nie mając na nic sił, moim najwierniejszym kompanem było radio - i to nie byle jakie;) Konkretnie było to "Radio Hello". Jestem zauroczona tą piosenką więc wrzucam ją tutaj ku uciesze (mam nadzieję) zgromadzonych (przed monitorami).
Polecam słuchać z rana, najlepiej zaraz po przebudzeniu :)


See you ;)

sobota, 18 czerwca 2011

Krakowskie Noce

Kraków to miasto, które ożywa wieczorami. Krakowskie noce, oprócz tych codziennych (czy może raczej co-dobowych?), miewają także swoje bardziej nie-codzienne oblicze.

Krakowskie Noce
- projekt Krakowskiego Magistratu, od kilku lat wychodzi na przeciw oczekiwaniom miłośników sztuk wszelakich, oferując rozliczne atrakcje oraz dostęp do dóbr kultury, zarówno tych materialnych, jaki i tych bardziej ulotnych, w porach o tyle niekonwencjonalnych, co budzących powszechne zainteresowanie.

Choć może się to niektórym wydać niezgodne z nieubłaganym rytmem kalendarza, Krakowskich Nocy przybywa! Do Nocy Muzeów, Teatrów, Sakralnej, Poezji i Jazzu dołączyła ostatnio kolejna, co prawda instytucjonalnie nie powiązana z powyższymi, jednak także organizowana przez instytucję, która ma "krakowski" przymiotnik w nazwie...

Noc Zakupów w architektonicznym potworze (nazwy nie podam, możecie zgadywać - podpowiem tylko, że to laureat Archi-Szopy 2007, zasłaniający widok Dworca Głównego z ulicy Pawiej), otworzyła (!) tegoroczny cykl krakowskich nocnych imprez masowych. Pierwsi (w kalendarzu) będą jednak ostatnimi (w moim subiektywnym rankingu uwagi). 

Przybywa krakowskich nocy tematycznych, przybywa też amatorów nocnego (mocnego?) szaleństwa. Tylko szaleństwem można bowiem nazwać beznadziejne utknięcie w kolejce pod BORTem we wtorek, 14 czerwca, w celu zdobycia wejściówek na krakowską Noc Teatrów.

Noc Teatrów, w obliczu zaistniałych okoliczności, skończy się dla mnie w zaciszu jakiejś sympatycznej krakowskiej knajpki... no chyba, że wiatr nie porwie, a deszcz nie zmyje sceny plenerowej na Rynku Głównym i uda się dojrzeć ponad cudzym ramieniem jakiś fragment spektaklu przeznaczonego dla tych, którzy nie zarwali nocy z poniedziałku na wtorek tylko po to, żeby móc za darmo zarwać tą z soboty na niedzielę...

A zatem... Dobra Noc! ;)
Po ostatnich kilku tygodniach wytężonych działań pracowo-naukowych idę używać nocnego krakowskiego życia :)

PS. Ze względu na wspomniane w poprzednim zdaniu wytężenie, nie pisałam do Was przez dłuższy czas... Pozdrawiam serdecznie wszystkich tych, którzy się stęsknili ;) Nie pisałam, co nie znaczy oczywiście, że nie myślałam - Moja Masala uległa w między czasie wzbogaceniu o nowy składnik "Hide'n'...sic?"

Miało być "Hide &... sic!" ale tenże zapis zawiera znaki niedozwolone w etykietach, więc musiałam się jakoś dostosować. W zamierzeniu ma to być składnik nadający pikanterii - ironiczny i przewrotny, tropiący wielkie absurdy i małe absurdziki otaczającej rzeczywistości. Inspiracji dokoła nie brakuje, niestety! Czasem tylko brakuje aparatu fotograficznego przy boku, więc obiecuję sobie częściej go nosić.

czwartek, 26 maja 2011

Piosenka okolicznościowa

Lubię Polskie Radio, zwłaszcza "Jedynkę" - nieraz zaskoczy mnie czymś ciekawym, albo jakaś treść wyłowiona z programu okaże się inspirująca. A na co dzień po prostu przyjemnie się go słucha. Dziś na antenie usłyszałam co poniżej, a że dzień ku temu więcej niż sprzyjający, postanowiłam się podzielić. Może przy okazji coś się komuś ważnego przypomni...?

wtorek, 17 maja 2011

Co się udaje, gdy nie udaje się zrealizować planów

W ostatni week& nie udało się zrealizować kilku mniej lub bardziej pomysłowych pomysłów: nie udało się pojechać w góry, ani tym bardziej - do Rzeszowa (z tego miejsca bardzo serdecznie pozdrawiam Asię R.:)

Udało mi się za to odwiedzić Myślenice, Lanckoronę (zdjęć brak ze względu na ulewę, uniemożliwiającą wyciągnięcie aparatu) i złapać przeziębienie.

W zeszły week& nie udało się także posłuchać na żywo, dlatego teraz - w ramach rekompensaty:



PS. W serwisie YouTube jedna rzecz fascynuje mnie szczególnie - jest to mianowicie dobór zdjęć, służących jako wizualizacja niektórych utworów muzycznych. Nie mogę jednak narzekać, wszak fakt, że moja ulubiona piosenka z płyty "Ulubione" Waldemara Mieczkowskiego znalazła się w przestrzeni publicznej i mogę Wam ją podetknąć pod uszy, sam w sobie był dla mnie zaskoczeniem. A wiejską kapliczkę pokażę Wam i tak. Ot, proszę - oto ona:

Wiejska kapliczka wedle drogi - Pogórze Dynowskie

wtorek, 10 maja 2011

Maj-Uff!-ka

... czyli chwila week&owego odpoczynku na Podkarpaciu, która przydarzyła się na przełomie kwietnia i maja. Początek w Krośnie:

Balonik :)
a konkretnie - nocny pokaz balonów (niestety tylko dwóch) podczas Górskich Zawodów Balonowych w Krośnie.

Atmosferyczne niespodzianki, które podczas weekendu zgotowała nam aura, sprawiły, że - zamiast ambitnych górskich wędrówek po Bieszczadach, w życie wcieliłyśmy plan B (który następnie, w toku wydarzeń, zamienił się w plan X). Niczym iwoniccy kuracjusze wybrałyśmy się na wycieczkę objazdową :)

Początek w Rymanowie Zdroju - wbrew zapowiedziom synoptyków dzień okazał się - przynajmniej na początku - niezwykle słoneczny...
... park zdrojowy zachęcająco zielony...
... a Cyryl i Metody - skorzy do pozowania do zdjęć ;)
Następnie - przez cudowny, wiosenny i kwitnący Beskid...
... udałyśmy się do Królika Wołoskiego...
... obejrzeć robiące niesamowite wrażenie...
... ruiny cerkwi pw. Przeniesienia Relikwii św. Mikołaja..
... póki, zważywszy na stan obiektu - jest co oglądać.
Nieoficjalne źródła donoszą, że pojawiła się inicjatywa ratowania cerkwi - oby!
Z Królika Wołoskiego, jadąc od strony Rymanowa, można obrać jedyną (!) słuszną drogę...
... przez Przełęcz Szklarską.
Stamtąd zaś już tylko kawałeczek drogi do Jaślisk (znanych w pewnych kręgach jako Żłobiska;)
... gdzie podziwiać można specyficzną, drewnianą architekturę rynku...
... oraz inne przejawy lokalnego folkloru :)
Kolejnym przystankiem na trasie naszej podróży była Komańcza...
... i odbudowana po pożarze cerkiew...
... której - dziwnym trafem - nie mam na żadnym zdjęciu w całości.
Jako że nastała pora około-południowa, a przy tym - kawowa, diabeł podkusił nas zatrzymać się w Cisnej...
... w miejscu znanym pod nazwą Siekierezada...
... gdzie biesy i czady stanowią widok pospolity...
... i można je zastać w każdym kącie.
Jako że pogoda uparcie nie chciała się zepsuć, postanowiłyśmy okrasić nasz samochodowy tour spacerem do rezerwatu Sine Wiry.
Tu bardzo szybko okazało się jednak, że synoptycy mieli rację...
... a podczas spaceru "skropił" nas obficie padający deszcz, którego ślady zastygły w kadrze w postaci charakterystycznych plam.
Nie pozostało nam zatem nic innego, jak tylko udać się do Soliny, aby spożyć rozgrzewającą herbatę, delektując się przy okazji widokiem na zalew.
The end!

Ciąg dalszy nie nastąpi, ponieważ ciągu dalszego - ze względu na stopień przemoczenia uczestników wycieczki - nie było.

PS. Analitycznym umysłom polecam zabawę pt. "znajdź 10 różnic" - materiał do badań pod adresem http://manufakturacudow.blogspot.com/2011/05/majowka-objazdowka.html :)

piątek, 22 kwietnia 2011

Przewrotne życzenia świąteczne


Ostatnia Wieczerza, Terka, Bieszczady
Nie czekajmy z rozpoczęciem świętowania do Wielkiej Niedzieli. Te słowa najbardziej zapadły mi w pamięć spośród wszystkich mądrych słów, zasłyszanych podczas Wielkiego Postu. 

Nie czekajmy z rozpoczęciem świętowania do Wielkiej Niedzieli. Nie ma bowiem Wielkiej Niedzieli bez wydarzeń Wielkiego Czwartku, Wielkiego Piątku i Wielkiej Soboty. Zmartwychwstanie dokonuje się już teraz, na naszych oczach, w Ostatniej Wieczerzy, w ogrodzie Getsemani, w drodze na Golgotę, i wreszcie - na Krzyżu.

W naszym codziennym zabieganiu, wśród natłoku powszednich obowiązków i spraw do załatwienia, tych "na już" i tych "na wczoraj", przychodzi do nas Chrystus - ze swoją męką, cierpieniem i bólem - z łamaniem chleba, modlitwą w Ogrójcu i Drogą Krzyżową.

Nie pytajmy jaki sens miało to, co się stało. Nie pytajmy czy musiało tak być. Tym, których dręczą wątpliwości co do istoty i sensu dramatycznych zdarzeń Wielkiego Tygodnia polecam odwołanie się do Słowa

Wszystkie dzieła Pana są bardzo piękne,
a każdy rozkaz jego w swoim czasie jest wykonany.
Nie można mówić: cóż to? dlaczego tamto?
Wszystko bowiem się pozna w swoim czasie.
(...)
Nie można mówić: cóż to? dlaczego tamto?
Wszystko bowiem zostało stworzone w zamierzonym celu.

Syr 39,16; Syr 39,21

Nie ma Zmartwychwstania bez śmierci, nie ma prawdziwego światła bez doświadczenia dojmującej ciemności nocy. Nie ma prawdziwej radości bez smutku, ożywczej nadziei - bez kryzysu ufności i wiary. Nie możemy odrodzić się na nowo, jeśli wpierw coś w nas nie obumrze.

Zmartwychwstanie dokonuje się na naszych oczach, a Chrystus codziennie składa siebie w ofierze odkupienia - za nas. Cieszmy się i radujmy! 

Wesołych Świąt :)

środa, 20 kwietnia 2011

Śląskie portrety

Ostatnie rozważania na temat tego, dokąd można z Krakowa dojechać, a następnie - skąd wrócić jednego dnia, zawiodły mnie (początkowo palcem po mapie, a później już całkiem realnie) do Katowic. Być może nie jest to najbardziej konwencjonalne miejsce weekendowego wycieczkowania, niemniej ten kto myśli, że na Śląsku są tylko kluski i węgiel, niechaj nastawi się na niespodzianki.


Na początek - Nikiszowiec, osiedle robotnicze z początku XX w. Zainteresowanych historią odsyłam tu, natomiast poniżej moja własna twórczość fotograficzna




Jako betonowy (sic!) kontestator architektury nowoczesnej nie mogę oczywiście nie zamieścić kilku zdjęć Galerii Rondo Sztuki na rondzie gen. Ziętka, przy czym te powstały podczas mojej wizyty w Katowicach jesienią 2007 roku. Na drugim zdjęciu w tle Superjednostka



Uwadze odwiedzających aglomerację śląską polecam także Wojewódzki Park Kultury i Wypoczynku, który, jak większość obiektów na mojej katowickiej trasie, nosi imię gen. Jerzego Ziętka ;) Materiału zdjęciowego brak - będzie przy najbliższej okazji, wraz z nowym aparatem i kolejną odsłoną projektu eksploracji Śląska.

PS. Tytuł posta dedykuję Tomaszowi R., który - z racji awarii mojego aparatu fotograficznego - obiektywnie (!) przyczynił się do powstania zdjęć z Nikiszowca.