Ładne kwiatki!

To będzie drugi post z serii "na szczęście na zdjęciach nie przekwitają" ;)

Kwiecień na Pogórzu Dynowskim

Zaduszki na Wołtuszowej

I pomyśleć, że tylko jeden telefon dzielił mnie od wyjazdu na Wołtuszową kilka dni temu, dokładnie w Zaduszki, 2 listopada. Telefon, który - dodam - kusiło mnie wykonać, ale jakoś to sobie "zracjonalizowałam": a że niby pogoda nie taka, bo pochmurno i wieje, a że to już za późno, bo dzień po zmianie czasu taki krótki, a w końcu, że są inne sprawy, dla których warto posiedzieć w domu zamiast włóczyć się na niepewne i wrócić przewianym i przemokniętym...

Czy moje obawy były uzasadnione, tego nie wiem - ponieważ nie sprawdziłam. Wiem jedno: jeśli kiedyś przyjdzie Wam do głowy dobry pomysł i coś zacznie Was kusić, by go sobie "zracjonalizować" wpierw... dobrze to sobie przemyślcie ;P Być może z nadmiaru racjonalnych rozważań ucieka Wam właśnie sprzed nosa coś ciekawego i inspirującego...

Koniec końców nie pozostało mi nic innego, jak tylko wrócić do zdjęć z Wołtuszowej, zrobionych dokładnie dwa lata wcześniej, kiedy to wybrałyśmy się tam z A. w nostalgicznym, zaduszkowym nastroju...


Wołtuszowa, Zaduszki 2011

Najpierw drogą przez las...

... jesienny las...

... udeptując dywan z liści...

... mijając po drodze rozległą polanę...

... i kilka mniejszych, leśnych prześwitów.

Tam, gdzie zachodzące słońce oświetlało ścianę lasu, wybuchała cudna feeria jesiennych barw.

Także i w cieniu lasu, niemalże pod naszymi nogami, można było dojrzeć przyrodnicze ciekawostki.

W końcu dotarłyśmy do celu naszej wędrówki - jakże dwuznacznie mi się napisało...! - zwiedzanie Wołtuszowej zaczynając od miejsca, w którym zachowały się pozostałości dawnego łemkowskiego cmentarza...

... miejsca, w którym zachowane ślady łemkowskiej przeszłości przenikają się ze współczesnymi dowodami pamięci o niegdysiejszych mieszkańcach tych stron...

... a także z całkiem funkcjonalną infrastrukturą turystyczną ;)

To, co na Wołtuszowej najpiękniejsze, to bez wątpienia widoki z rozległej polany, rozciągającej się nad nieistniejącą dziś wsią. A dzień był absolutnie fenomenalny jeśli chodzi o fotografowanie - lekka mgiełka podkreślała cudowne jesienne barwy: czysty impresjonizm w obiektywie :)


Seria Krajobraz z mgiełką

Seria Samotne drzewa

 

Seria Spóźnieni kochankowie

Seria Natura i człowiek 

 W końcu i na ostatnich wędrowców nadszedł czas by udali się w drogę powrotną do domu...

Jeszcze tylko światełko pamięci dla tych, których już między nami nie ma...

... i mocne postanowienie, żeby wrócić tu ponownie.

Zdjęć około świątecznych ciąg dalszy

Na Podkarpaciu podobno spadł dziś śnieg. Na południu Małopolski też - śnieg.

W Krakowie za to, co niezbyt zaskakujące, jest szaro, buro i ponuro, wskaźnik nasłonecznienia standardowo ujemny, no i oczywiście nieodzowny wawelski smog:/
Wracam zatem pamięcią (i zdjęciami) do świąt. Poprzednio było "po lodzie", a dziś będzie... nie, nie - nie "po wodzie", tylko właśnie po śniegu :)