sobota, 23 lutego 2013

Nie chciało się wracać...

Dotarła do mnie właśnie z całą mocą świadomość, że swoją publikacyjną aktywność zawiesiłam już prawie trzy miesiące temu. Cóż mogę napisać na swoje usprawiedliwienie? Chyba tylko prawdę!

A prawda jest taka, że zajmowało mnie sporo różnych, mniej lub bardziej drobnych, codziennych spraw. Dodać należy, że sprawy drobne zajmują w sposób najbardziej uciążliwy, jak piasek wypełniając sobą całą wolną przestrzeń. Co innego sprawy Duże i Ważne - te zazwyczaj pozostawiają wokół siebie optymalną strefę zdrowego dystansu, oddzielającego je od pozostałych...

W tym miejscu pozostaje mi wyrazić nadzieję, że znacie tę opowieść o kamieniach i piasku wypełniających naczynie (inaczej byłabym Wam winna obszerniejsze wyjaśnienie). Jest równie genialna w swojej prostocie, co trudna w realizacji - niestety!

Wracając jednak do sedna z wędrówki w dygresję... Kiedy już owe przejawy codzienności przestawały mnie zajmować - choćby na krótką chwilę - starałam się rozkoszować zimą. Bo zima w tym roku jest cudna! Nie pamiętam, żeby w Krakowie (za mojej "kadencji" oczywiście) było tyle śniegu. Temperatura także okazywała się dość łaskawa. Brakowało tylko słońca - osobiście naliczyłam 3 dni A. D. 2013, w których w Krakowie pokazało się choćby na chwilę. Wszakże nie można mieć wszystkiego...

Ostatnie w pełni słoneczne dni spędziłam na Podkarpaciu, podczas przedłużonych na ponad dwa tygodnie świąteczno-noworocznych ferii. Cóż to był za czas! Absolutnie nie chciało się wracać...

Zachowując chronologiczny porządek rzeczy od tego właśnie miejsca i czasu rozpocznę swoje zimowe reminiscencje. Trochę się ich nagromadziło przez te ostatnie trzy miesiące. Mam nadzieję, że zdążę przed wiosną, zanim stopnieją ostatnie śniegi ;)

A zatem...

Nie chciało się wracać do codzienności z Miejsca, w którym przez okno można podziwiać takie wschody...




... i zachody księżyca



... a ze wzgórza za domem oglądać takie zachody słońca







Gdzie słońce, mimo zimowej pory, nadaje krajobrazowi cudownie ciepłe barwy



... i gdzie przyroda nieustannie zaskakuje...





... wykorzystując do tego nawet tak powszednie tworzywo jak płaszczyzna okiennej szyby ;)





 Jutro (a właściwie już dziś) znów tam będę.
Tym razem będzie więcej śniegu - oby tylko udało się dojechać ;)

poniedziałek, 3 grudnia 2012

Rzeczy pierwsze*

Pierwszy grudnia... pierwszy dzień Adwentu... pierwszy śnieg...
Wszystko jest takie pierwsze. Białe i nieskazitelne.

... no dobra, śnieg nie jest pierwszy ;) Pierwszy był w październiku.
A wyglądał tak, pamiętacie?















* Wszelkie podobieństwo do tytułu powieści Huberta Klimko-Dobrzanieckiego jest zamierzone, aczkolwiek na płaszczyźnie tytułu podobieństwa się kończą.

niedziela, 25 listopada 2012

Nie mam czasu...!

Albo przynajmniej ciągle mam takie wrażenie, że czasu jest za mało i ciągle na wszystko go brak. Gdyby tak czas był z gumy i można by go rozciągać w nieskończoność... wtedy z pewnością...

marnotrawilibyśmy go więcej!

Czasu jest dokładnie tyle, ile jest. Na jego ilość nie mamy żadnego wpływu. Możemy jedynie w pewnym zakresie decydować o tym czasie, który jest nam dany - co z nim zrobimy, jak go wykorzystamy.

Moje dzisiejsze refleksje na temat czasu niespodziewanie wzbogaciła lektura książki Neila Postmana "Zabawić się na śmierć" (doprecyzuję: to wzbogacenie wątku czasu było niespodziewane, lektura była jak najbardziej zaplanowana).

"(...) zaczęliśmy lekceważyć słońce i pory roku, ponieważ w świecie stworzonym przez sekundy i minuty autorytet natury doznał uszczerbku. (...) Wieczność przestała służyć jako miara ludzkich przypadków (...), nieubłagane tykanie zegara przyczyniło się do osłabienia boskiej supremacji w większym stopniu niż wszystkie rozprawy napisane przez filozofów oświecenia (...). Zegar wprowadził nową formę rozmowy człowieka z Bogiem, w której Bóg wydaje się przegrany"

Przeczytawszy ten fragment doszłam do wniosku, że nie można poddawać się zbyt łatwo i zdecydowałam się podjąć nierówną walkę z zegarem. Po ostatnich mgłach i szarościach nastał w końcu cudny, słoneczny dzień, postanowiłam zatem dobrze go wykorzystać. Udało mi się wygospodarować kilka godzin i uciec do najbliższego ucieczkowego miejsca...

Tak było dzisiaj w Tyńcu