czwartek, 2 maja 2013

Nowe KorbieLove

To, co poniżej, miało miejsce ponad miesiąc temu, a niniejszy post od dłuższego czasu oczekuje w wersji roboczej na publikację. Dziś w końcu nastał jego dzień ;) Mam nadzieję, że wybaczycie zimową aurę na zdjęciach. Wiosennych fotografii wciąż brakuje, mam nadzieję, że niebawem jakieś się pojawią. Pozwólcie zatem, że chwilowo zabiorę Was w podróż w ostatnią dekadę marca, kiedy to - nie po raz pierwszy zresztą - skryłam się przed światem w Korbielowie.

Czasami potrzebuję kilku chwil, kiedy mogę pobyć sama ze sobą. Złośliwi powiedzą zapewne, że mam ten luksus na co dzień, jednak siedzenie w domu nie zaspokaja całego spectrum potrzeb związanych z delektowaniem się samotnością. Potrzebuję czasu, w którym mogę wszystko odłożyć (bez wyrzutów sumienia), odetchnąć, wyciszyć się, uporządkować myśli... albo przynajmniej przemyśleć je jeszcze raz, na spokojnie ;)

W te pragnienia idealnie wpisują się moje korbielowskie wyjazdy, z których przywożę ze sobą zwykle kilka ciekawych inspiracji - do rozważenia, a nierzadko także do wprowadzenia w czyn ;) Obiecałam się nimi podzielić, a ponieważ zwykłam dotrzymywać obietnic - często zbyt późno, wiadomo wszakże, iż lepiej późno niż... później - czynię to niniejszym.

Materiał ilustracyjny stanowią zdjęcia z wędrówki na Halę Rysiankę w Niedzielę Palmową (!) - choć sceneria nie do końca przypomina tropiki ;)

Sopotnia Wielka - sople (także wielkie;)

Największym grzechem, który zagraża człowiekowi, jest pragnienie bycia bezgrzesznym. Zaufanie Bogu i przyznanie Mu pierwszego miejsca w naszym życiu oznacza, że nie musimy robić wszystkiego idealnie. Nie my mamy zbawiać świat - to Bóg go zbawi. 

Wodospad w Sopotni Wielkiej - najwyższy w Beskidach

Jeśli grzeszymy mniej od innych ludzi, to dlatego, że dobry Bóg uchronił nas przed wieloma pokusami.

Zamarznięte kaskady na potoku Sopotnia

Nie czyń niczego, o czym wiesz, że jest niewłaściwe.

Zamarznięte kaskady na potoku Sopotnia

Poczucie znudzenia ma swoje źródła nie w kondycji otaczającej nas rzeczywistości, lecz w braku uważnego skupienia na tym, co dzieje się wokół nas.

Gdzieś w lesie. Dopływ potoku Sopotnia
W życiu trzeba być naprawdę uważnym! Przez dłuższy czas stałam tyłem do tego wodospadu kontemplując uroki krajobrazu i niewiele brakowało, abym go w ogóle nie zauważyła ;)

Poczucie braku i niespełnienia jest immanentnie wpisane w ludzką egzystencję.

Droga na Halę Rysiankę

Sprawdzianem prawdziwości doświadczenia mistycznego jest płynąca z niego miłość do ludzi (i siebie!), przejawiająca się w konkretnym działaniu.  

Droga na Halę Rysiankę

Dojrzałe życie duchowe zmierza do prostoty i ciszy.

Las w paski ;)

Duchowość nigdy nie niszczy natury człowieka, lecz rozwija ją. 
 
Jestem umiarkowanym znawcą zjawisk świetlnych, stąd moje pytanie - czy to już halo?

Dojrzałość duchowa polega na umiejętności bycia z samym sobą.

Niebo (nie tylko) niebieskie nade mną

Nie jest dobrze dobierać się w pary z poziomu deficytu. Jeśli człowiek nie potrafi być sam ze sobą, nie będzie także potrafił przebywać z innymi ludźmi.

Las przed zachodem słońca

Samotność jest darem Boga, który ma uświadomić nam, iż jedynie On jest w stanie tę samotność wypełnić.

Las przed zachodem słońca

Modlitwa jest odpoczynkiem, a nie kolejnym wysiłkiem intelektualnym. Można się modlić smutkiem, zmęczeniem, a nawet snem (do szczególnie trudnych przypadków Pan Bóg potrzebuje narkozy ;)

Miejsce wypoczynku :)

Bóg dopuszcza na człowieka próby, aby wprowadzić go na wyższy poziom. Jest jak dobry trener - daje nam wyzwania, abyśmy mogli się rozwijać.

Hala Rysianka - urzekła mnie dynamika tych chmur

Trudna relacja z drugim człowiekiem jest darem Boga, który w ten sposób temperuje nasze ego.

Hala Rysianka

Czasami milczenie jest lepszym świadectwem niż długotrwałe dysputy i przekonywanie.  

Hala Rysianka - po prawej stronie Pilsko, po lewej, na dalszym planie - Babia Góra

Są dwie chwile, w których możemy spotkać Boga - chwila obecna i chwila śmierci.

Hala Rysianka - ach, te chmury :)

Nic mi się nie należy i nie mam nic, czego bym nie otrzymał.

Hala Rysianka - widok na Tatry

Pycha to przekonanie, że zawsze wszystko powinno mi wychodzić. Przekonanie odwrotne także jest przejawem pychy! Nie muszę być kochany i podziwiany, nie muszę osiągać sukcesów. Wystarczy, że będę realizować Boży plan wobec siebie.

Hala Rysianka - widok na Tatry

Stawianie sobie wygórowanych wymagań ogranicza człowieka, z założenia są one bowiem niemożliwe do spełnienia i powodują frustrację.

Hala Rysianka - widok na Fatrę

Nawrócenie nie polega na osiąganiu doskonałości moralnej, lecz na zmianie sposobu myślenia.

Hala Rysianka - przed wejściem do schroniska

Przebywanie w miejscu i czasie, które są nam przeznaczone, nie musi wiązać się z poczuciem satysfakcji i samospełnienia (i często się nie wiąże!). W życiu określa nas to, co wybieramy, a nie to, co nam wychodzi. Szczęście jest ubocznym efektem celu, do którego dążymy.

Hala Rysianka - przed wejściem do schroniska

Małe szczęścia dają okazją do nieustannej radości. Nie trzeba czekać na jutro, aby być szczęśliwym. Wdzięczność daje człowiekowi największe poczucie szczęścia. Należy zatem wszystko, co nas spotyka, przyjmować z wdzięcznością.

Pilsko - widok z okien schroniska na Hali Rysiance
Dziękując za ten dzień i za miejsce, w którym spędzam cudowny, cudownie długi weekend, życzę Wam dobrej nocy :)

Wasza
B.

sobota, 6 kwietnia 2013

Kulinarny eksperyment w porywach do 7 składników, rozpisany na 20 minut przygotowań

Ponieważ, wbrew nazwie, dawno nie było tutaj kulinarnie, postanowiłam odmienić ten niekorzystny stan rzeczy i wrzucić sprawozdanie z najnowszego kuchennego eksperymentu.

A zatem poniżej - niemalże "na gorąco" - relacja z moich dzisiejszych dokonań ;)

Po świątecznym ucztowaniu nabrałam ochoty na coś prostego, niewyszukanego, tradycyjnego w smaku i szybkiego w wykonaniu. Dodatkowo, po świątecznym ucztowaniu pozostało mi trochę składników, które domagały się szybkiego użycia i spożycia.

Mając na względzie powyższe, kulinarny eksperyment zaczęłam dość konwencjonalnie. Najpierw wyciągnęłam z szafki patelnię, chlapnęłam na nią trochę oliwy i postawiłam na kuchence.

Składnik 1: oliwa

Następnie skierowałam się do lodówki w poszukiwaniu stosownej wielkości cebuli (schłodzona cebula umożliwia zachowanie fasonu i nierozmazywanie się podczas krojenia;)

Składnik 2: cebula 

Pokrojoną cebulę zaczęłam podduszać na oliwie (na małym prądzie, żeby się nie przyrumieniła, bo wtedy robi się ciężkostrawna) z dodatkiem kurkumy i świeżo zmielonego czarnego pieprzu (ponoć ta mieszanka to cudowne źródło antyoksydantów, szczegóły możecie doczytać tutaj).

Składniki 3 i 4: kurkuma i czarny pieprz

Kiedy cebula osiągnęła pożądaną miękkość, na patelnię wrzuciłam porcję zaparzonej uprzednio kaszy gryczanej (czas potrzebny na zaparzenie kaszy równoważy czas niezbędny do uduszenia cebuli na małym prądzie).

Składnik 5: kasza gryczana
ilość zależy od granicznych parametrów możliwości wchłaniania osób spożywających

Następnie dorzuciłam jeszcze to, co zostało ze świątecznej porcji gorgonzoli, ale ponieważ zostało tego stosunkowo niewiele, całość uzupełniłam pokruszonym półtłustym twarogiem.

Składniki 6.1, 6.2 etc.: Sery
tu: gorgonzola i twaróg, choć podejrzewam, że z powodzeniem można zastosować także inne kombinacje

Całość wymieszałam, trzymając ciągle na ciepłym palniku, tak aby gorgonzola mogła się roztopić. Na koniec, ze względów smakowo-odżywczo-kolorystycznych, potrawę okrasiłam garścią suszonych jagód goji.

Składnik 7: jagody goji
To jeden z nielicznych produktów made in China, który mogę rekomendować ze spokojnym sumieniem ;)

Gotowa potrawa została podana z domowej produkcji kefirem, który ostatnio - na każde zamówienie - wytwarza w mojej kuchni cała kolonia bakterii kefirowych, na bazie mleka prosto... z mlekomatu ;) Dodam, że ten element uczty trzeba zaplanować na co najmniej dobę przed podaniem.

Całość uświetniła pewne nieoczekiwane spotkanie po latach, które dziś odbyło się w mojej kuchni. Bo kuchnia jest idealnym miejscem spotkań, nie sądzicie?

Smacznego!
B.

PS. Powyższy przepis nie jest od początku do końca dzisiejszym odkryciem. Powstał jako wariacja podobnej mieszanki, składającej się z duszonej cebuli, kaszy gryczanej, twarogu i suszonych śliwek, której zdarza się stanowić nadzienie naleśników, a także - jedynych w swoim rodzaju - wigilijnych pierogów.

czwartek, 28 marca 2013

Post na koniec postu

Są takie dni, które najlepiej przeżywać w ciszy - bez nadmiaru słów, w zadumie i skupieniu. Dni takie jak te, wobec których właśnie stajemy... Chciałam coś do Was napisać przed zbliżającymi się świętami, ale stanęłam w pokorze wobec zmęczenia i pustki w głowie.

Pozwólcie zatem, że wypełnię kawałek przestrzeni Waszej ciszy kilkoma pieśniami z płyty "Płaczcie anieli" Joanny Słowińskiej. Myślę, że w tym przedświatecznym zabieganiu znacznie lepiej niż ja sama wyrażą to, czym chciałabym się podzielić.


Joanna Słowińska w repertuarze tradycyjnym...


... i autorskim.


A gdyby Wam było mało Pani Joanny, to tutaj znajdziecie cały koncert pieśni pasyjnych i wielkanocnych w jej wykonaniu: http://www.polskieradio.pl/8/688/Artykul/576383.

Dobrego świętowania!

niedziela, 17 marca 2013

O takiej zimie marzyłam

Przyszła niespodziewanie, w połowie marca, kiedy już wszystkim wydawało się, że mamy ją za sobą. Byłam jedną z nielicznych osób (jeśli nie jedyną), która wciąż czuła pewien niedosyt zimowych doznań.

Brakowało mi słońca i lekkiego mrozu obficie przyprószonych śniegiem. Tak się szczęśliwie złożyło, że dostałam w prezencie to, za czym tęskniłam i obawiałam się, że będę tęsknić co najmniej do grudnia ;)


Wczoraj na Leskowcu

 

Start w Targoszowie.
Żywię graniczące z pewnością przekonanie, że w tej miejscowości w najbliższych dniach autobus nikomu nie ucieknie ;)


Zaczęliśmy wędrówkę żółtym szlakiem przez rozległą polanę, napawając się widokami i delektując kontrastem nieskazitelnej bieli śniegu z lazurowym błękitem nieba.



 W kierunku zachodnim i południowym nad horyzontem gromadziły się chmury...




... przez które jednak niestrudzenie przebijało się rozgrzewające marcowe słońce...


 ... rysując na śniegu cudowne zimowe obrazy.


Choć trudno było przestać robić zdjęcia, udało nam się jednak zmobilizować i wyruszyć w dalszą wędrówkę.


Las...


... i słońce nie szczędziły nam fotograficznych inspiracji ;)


Zachwycały też detale, które przyroda chowała dla nas w zanadrzu, w zaciszu świerkowych igieł.


Nie chcę mówić ile lodowatych kropel niespodziewanie wpadło mi za kołnierz kiedy robiłam te zdjęcia...


... ale przyznacie chyba sami, że efekt był wart nie takiego poświęcenia ;)


Następną zachwycającą widokami polanę napotkaliśmy pod szczytem Gancarza.


Cel wędrówki był jednak ciągle kawałek przed nami.


Prowadziła do niego droga przez las...


... która niespodziewanie, z przetartej przez pojedyncze osoby ścieżki, zmieniła się niemalże w autostradę ;)


... prawdziwą highway to heaven ;)


Bezkres nieba, słońce i cudowna, nieskazitelna biel. Nie zagaduję już więcej. Zostawiam Was sam na sam z tym widokiem :)







Szczyt także, choć nie bez żalu, trzeba było w końcu opuścić.


 Zainteresowani mogli po drodze zboczyć - czarnym na Jagódki (!) ;)


Ale uwaga, rosną tam żarłoczne drzewa ;)


Dlatego też my skierowaliśmy się jednak prosto do schroniska...


... gdzie wśród istot żywych napotkaliśmy też i takie :)


Gdy wychodziliśmy w drogę powrotną słońce chyliło się już ku zachodowi. Zachody najlepiej kontempluje się w ciszy, tak więc znów na jakiś czas zamilknę...










Na koniec zwrócę tylko Waszą uwagę na szczyt Babiej Góry, która z rana kryła się za chmurami, za to wieczorem zaprezentowała się w pełnej krasie...


... oraz na pewną osobliwość, która spotkała nas w drodze powrotnej.

Otóż w sobotę, na żółtym szlaku w kierunku Targoszowa pojawił się dziwny stwór. Udało mi się uchwycić go na zdjęciach.


Trochę przypominał kosmitę, był jednak na tyle lekki, że udało mu się zawisnąć na cieniutkiej gałązce nie łamiąc jej.


Stwór wykazał się zaczepną naturą...


... udało się jednak skutecznie odeprzeć jego atak i szczęśliwie wrócić do domu :)


Trzymajcie się ciepło!