niedziela, 13 października 2013

InNowica i okolica

Dziś poczęstuję Was od dawna zapowiadanym ciągiem dalszym, czyli opowieścią o kolejnej próbie rozpoznania fenomenu Nowicy, tym razem mocniej osadzonej w kontekście odbywających się tam Spotkań Teatralnych InNowica. Rzecz miała miejsce dość dawno temu, na przełomie maja i czerwca A.D. 2013...

Ponieważ wyjazdy turystyczno-krajoznawcze zwykłam uprzednio bardzo starannie i szczegółowo planować, zacznę właśnie od przedstawienia Wam planu tegoż wyjazdu. A był wielce ambitny! ;)

Dzień I - z Nowego Żmigrodu przez Górę Grzywacką,
Przełęcz Hałbowską, Kotań, Świątkową Wielką
i Świerzową Ruską (lub Kolanin) do Bartnego


Dzień II - z Bartnego przez Wołowiec, Banicę
i Przełęcz Małastowską do schroniska
na Magurze Małastowskiej


Dzień III - w 100% festiwalowy

Dzień IV - z Magury Małastowskiej do Gorlic
lub Grybowa, czyli w rejony mocno cywilizowane,
w celu złapania publicznego środka transportu,
zapewniającego powrót do domu

O planie opowiadam Wam nie bez przyczyny - powinniście go poznać, aby wiedzieć, jak bardzo nic z niego nie wyszło ;)

Przy okazji możecie jeszcze w jego kontekście rozważyć pewną obiektywną, filozoficzną prawdę: jeśli z naszych planów nic nie wychodzi, to znaczy że rzeczywistość chowa dla nas w zanadrzu niespodzianki, które przekraczają granice naszej wyobraźni, przez co nie mogą być w sposób adekwatny uwzględnione w procesie planowania.

;-)

Dobrze, a zatem skoro plan został już przedstawiony, mogę teraz śmiało przejść do opowieści o jego realizacji :)

Aby być możliwie blisko punktu startowego, w przeddzień (nazwijmy go "dniem zero") zainstalowałyśmy się z Joanną w Rzepniku, gdzie spędziłyśmy sympatyczny wieczór podziwiając gwiazdy i do późnych godzin nocnych gaworząc przy rozpalonym kominku. To nie wróżyło dobrze porannej pobudce... ale rano trzeba się było zmobilizować :]

Dzień pierwszy, czyli czwartek, 30 maja, wypadał w święto Bożego Ciała. Rozpoczęłyśmy ten dzień Mszą św. w cerkwi w Rzepniku - obecnie jest to kościół filialny parafii Łęki Strzyżowskie.


Cerkiew w Rzepniku to prawdziwa perełka Pogórza Strzyżowskiego. Jeśli macie ochotę, możecie zajrzeć do środka... ;)




Z Rzepnika udałyśmy się do Krosna, skąd transportem rodzinnym miałyśmy się dostać do zamierzonego punktu startowego (transport publiczny niestety nie obsługuje Nowego Żmigrodu w dni świąteczne).

Posiłkowanie się transportem rodzinnym posiada bardzo wiele zalet, ma przy tym jeden zasadniczy mankament - człowiek nie śpieszy się na autobus ;) A jak się nie śpieszy, to może jeszcze wypić kawkę, zjeść świeże truskawki (tak, tak - sięgamy wstecz pamięcią do sezonu truskawkowego)...

Kiedy już takiemu człowiekowi uda się wreszcie wyruszyć z domu, jest ok. 2 godziny później niż zakładał wstępny scenariusz. Jest prawie południe, a to dodatkowo najlepszy moment, by z okien samochodu oglądać procesje Bożego Ciała we wszystkich mijanych po drodze wioskach - z okien stojącego samochodu rzecz jasna, zatrzymanego przez służby porządkowe na czas przemarszu procesji.

Siedząc w stojącym (!) samochodzie człowiek ma sporo czasu na skrupulatne przyjrzenie się mapie, ponowne przekalkulowanie trasy wraz ze wszystkimi opcjonalnymi wariantami i podjęcie decyzji, aby ominąć Nowy Żmigród, obejrzeć Górę Grzywacką jedynie z perspektywy drogi u jej podnóża i namówić transport rodzinny, aby zapuścił się jeszcze kilka(naście) kilometrów dalej...

W taki oto sposób wczesnym popołudniem znalazłyśmy się na Przełęczy Hałbowskiej, w naszym nowym punkcie startowym, i rozpoczęłyśmy wędrówkę czerwono-żółtym szlakiem w kierunku zachodnim.


Szybko pożegnałyśmy główny szlak beskidzki, decydując się pozostać przy żółtym...


... i przez cudnie widokową łąkę zejść do Kotani.


Wychodząc na otwartą przestrzeń miałyśmy nie tylko piękny widok na otaczające nas góry, lecz także całkiem niezły wgląd w atmosferyczno-meteorologiczne niespodzianki, które szykowało nam niebo.


Na zdjęciu tego co prawda nie widać ;), ale w oddali zaczęło nawet trochę grzmieć. Nie pozostawało nam nic innego jak kontynuować wędrówkę w dół, do wioski.

Pierwsze krople deszczu zaczęły spadać nam na głowy dokładnie w tym momencie, w którym doszłyśmy do przycerkiewnego cmentarza.



Jak się później okazało, to był ostatni moment na znalezienie schronienia. Uratowała nas zamknięta jedynie na skobelek... brama? (Jeśli ktoś wie, jak nazywa się to "coś" przed cerkwią, niech się ze mną tą swoją wiedzą podzieli).

Poniżej przedstawiam niezbity dowód na to, że Pan Bóg udziela potrzebującym schronienia w swoim Domu ;)


Nie próżnowałyśmy siedząc w tym niezwykle uroczym, pachnącym starym drewnem, suchym i przytulnym schronieniu. Jadłyśmy ciasteczka owsiane i robiłyśmy zdjęcia tego, co było w zasięgu obiektywu. Jak widać deszcz padał...


 ... i padał...


... i przyszła kolejna chmura...


... i padał jeszcze mocniej.


 Kiedy w końcu przestał i żegnając cerkiew zebrałyśmy się w dalszą drogę...


... okazało się, że spędziłyśmy w naszej zacisznej kryjówce... sporo ponad godzinę! Tak, tak... Z wczesnego popołudnia zrobiło się późne popołudnie, a my wciąż byłyśmy na początku naszej wędrówki.

Ruszyłyśmy przez wieś podziwiając okolicę zarówno w szerszej perspektywie...


... jak i w bliższych szczegółach.


Kolejnym punktem na naszej trasie była Chata Micha, czyli prawdopodobnie najmniejsze schronisko w Beskidzie Niskim ;)


Spędziłyśmy kilka chwil w tym urokliwym miejscu, gawędząc z bardzo sympatycznym gospodarzem. Tutaj też zapadła decyzja, by nie wydłużać trasy o Kolanin, tylko najkrótszą drogą udać się do Bartnego.

Ruszyłyśmy w dalszą wędrówkę szerokim leśnym traktem, o który momentami "ocierał się" czerwony, a później żółty szlak. 


Deszcz pozostawił po sobie na drzewach kilka pamiątek...


... a pomiędzy liśćmi uśmiechało się do nas popołudniowe słońce.


Nad naszymi głowami promienie słońca walczyły o należne sobie miejsce pomiędzy przesuwającymi się ławicami chmur...


...a wokół nas roztaczały się cudne beskidzkie krajobrazy - łagodne wzgórza...

 
... i rozległe, ukwiecone łąki.


W końcu dotarłyśmy do Świątkowej, niezwykle urokliwej wioski w sercu Magurskiego Parku Narodowego, która znana jest przede wszystkim z zabytkowych drewnianych cerkwi. Niestety nie udało nam się do nich dotrzeć. Czas naglił, a my wylądowałyśmy na przeciwległym krańcu miejscowości.

Na naszej trasie znalazła się natomiast druga, równie rozpoznawalna atrakcja okolicy, a mianowicie hodowla pstrąga z urokliwą restauracyjką typu open air.


Minęłyśmy tę oazę smakowitości, kierując się w stronę nieistniejącej wsi - Świerzowej Ruskiej (na zdjęciu tabliczka sygnalizująca teren niegdyś-zabudowany).


Po drodze przyglądałyśmy się większym...


... i mniejszym zwierzątkom...


... a także takim, które były zdecydowanie większe niż - w moim odczuciu - być powinny.


Przede wszystkim jednak wypatrywałyśmy w zaroślach...


... ukrytych śladów, pozostawionych przez dawnych mieszkańców tego miejsca.





W gęstwinie traw i paproci udało nam się nawet wypatrzyć starą piwniczkę :)


I tak wędrowałyśmy sobie dalej przez las... (ach, jak lubię to zdjęcie!)


... siedmiokrotnie przekraczając wody potoku Świerzówka (na szczęście stan wody był dość niski ;)


Słońce już wyraźnie chyliło się ku zachodowi, kiedy dotarłyśmy do Przełęczy Majdan pod Magurą Wątkowską.


Ponieważ coraz szybciej zapadał zmrok, nie w głowie nam już było zdobywanie szczytu, udałyśmy się wprost do bacówki PTTK w Bartnem.


Więcej zdjęć z tego dnia nie mam, dlatego musicie uwierzyć mi na słowo, że określenie "wprost" tylko hipotetycznie sygnalizuje szybki przemarsz do celu, pozbawiony godnych choćby wspomnienia okoliczności towarzyszących.

Odległość dzieląca Przełęcz Majdan od schroniska w Bartnem to ok. 1,5 km... przeprawy przez bagno ;] Wędrowca wspomagają po drodze tu i ówdzie rzucone bale i połamane drzewa oraz względnie suche kępy traw, niemniej - wędrowiec zmęczony (prawie)całodziennym marszem, kurczowo trzymający się myśli o rychłej, gorącej kolacji i łóżku, na którym wyciągnie nogi, traci swą zwyczajową czujność, lądując w owym bagnie z częstotliwością, która przekracza granice przepuszczalności najtrwalszych gore-texów (abstrahuję tu oczywiście od sytuacji, kiedy woda wlewa się do butów górą, przez cholewki i stuptuty).

Wędrowiec po przejściach dociera do schroniska już po zapadnięciu zmroku. Bacówka w Bartnem na pierwszy rzut oka wygląda całkiem zwyczajnie (dla czujnych obserwatorów doprecyzowanie: zdjęcia zrobiłam następnego dnia rano)...


... ale już jej najbliższe otoczenie sprawia wrażenie dość oryginalnego...


... niekonwencjonalnego...


... niepokojącego...


... by nie rzec - demonicznego.


Wszystkie powyższe przymiotniki można także z powodzeniem odnieść do gospodarza tego miejsca.

Nie będę się zbytnio rozwodzić nad dorodną komarzycą, zaserwowaną mi w zestawie z porcją pierogów, ani nad sympatycznymi dialogami w stylu:

- Gdzie można znaleźć gniazdko żeby doładować telefon?
- W łazience, w piwnicy.
- Jest? Szukałyśmy tam, ale nie znalazłyśmy...
- Jeszcze wczoraj było...

Wstał nowy dzień. Idziemy dalej :)

Niestety, po drodze "złapałyśmy zasięg" (sytuacja niezwykle rzadko spotykana na tej trasie) i dowiedziałyśmy się, że dzień ma być deszczowy i burzowy. Pobieżny ogląd nieba dawał podstawy by wierzyć tym słowom, dlatego zdecydowałyśmy się na zrealizowanie trasy w najkrótszym wariancie i ominięcie Wołowca.


Niesłusznie! Trochę zbyt późno przekonałyśmy się, że dzień będzie pogodny i słoneczny, i taki już pozostanie do samego wieczora.


Wędrowałyśmy niebieskim szlakiem w kierunku Magury Małastowskiej, podziwiając cudne beskidzkie krajobrazy...


... stosując się do napotkanych znaków drogowych...


... które w zastanej scenerii prezentowały się dość zaskakująco ;)


W ten oto sposób dotarłyśmy do Przełęczy Małastowskiej...


... gdzie zwiedziłyśmy cmentarz z czasów I wojny światowej.




Stamtąd już tylko 15 minut dzieliło nas od schroniska PTTK na Magurze Małastowskiej.


Tu też panowała dość niekonwencjonalna, choć zgoła inna niż w Bartnem atmosfera. Gospodarz okazał przesympatycznym człowiekiem, uciął sobie z nami niezwykle miłą pogawędkę, zadeklarował pomoc w razie wszelkich ewentualności i... zniknął ;)

Wbrew wcześniejszym deklaracjom nie pojawił się nawet wtedy, gdy zaczęło brakować ciepłej wody, a nikt spośród obecnych nie potrafił sobie poradzić z uruchomieniem pieca. Nie udało nam się spotkać go przez całe dwa dni, które spędziłyśmy w schronisku. Opłatę za pobyt uiściłyśmy, wciskając równowartość ustalonej wcześniej kwoty w sprawiający bezpieczne wrażenie kuchenny zakamarek.

Zmuszone poszukiwać gospodarza w jego prywatnej części domu zdecydowałyśmy się także przejść przez kuchnię... Okazało się, że dorodna komarzyca w pierogach to nic w konfrontacji z dorodnym wilczurem, raczącym się żurkiem prosto z pozostawionego na podłodze garnka ;>

Dalsze szczegóły pominę. Schronisko na Magurze to bardzo sympatyczne miejsce, jednak korzystanie z gastronomii polecam jedynie najtwardszym zawodnikom ;) Jeśli jednak mówimy o kuchni, nie mogę nie wspomnieć o niezwykle sprytnym mechanizmie transportowym, który obsługuje salę jadaną na piętrze.


Mechanizm, działający na zasadzie szybu, funkcjonuje w oparciu o coś, co przypomina pozbawioną drzwiczek, starą kuchenną szafkę, zawieszoną na linie. Szafka, w zależności od potrzeb, kursuje w górę i w dół, dowożąc zamówione potrawy, inkasując gotówkę i wydając resztę.


Mechanizm uruchamia się głosem, wsadzając głowę do szybu i zdecydowanym tonem wzywając gospodarza. Proszę wołać - do skutku ;>

Czytając moją relację zapewne zastanawiacie się, co się stało z gospodarzem...?


Nic złego ;)

Gospodarz zapadł na "niemoc towarzyską", spowodowaną zbyt długim imprezowaniem ze znajomymi, stanowiącymi na oko ponad połowę zakwaterowanych w schronisku gości... ;)

Ale wróćmy do opowieści o Nowicy.


Zakwaterowawszy się w schronisku i spożywszy całkiem smakowity obiad (nie wiedziałyśmy jeszcze wtedy, jak wygląda kuchnia) zdecydowałyśmy się już piątkowego wieczoru zakosztować pierwszych festiwalowych wrażeń.

Przejście ze schroniska do Nowicy zajmuje około godziny. Najpierw trzeba dojść do drogi asfaltowej (jakieś 10 minut), a później skierować się w prawo. Nam jednak nie dany był spacer dłuższy niż 15-minutowy. Kierowca pierwszego auta, które nas mijało, zatrzymał się, odkręcił szybę, zapytał, czy jedziemy do Nowicy i zaprosił nas do środka. Podróżując na tej trasie jeszcze kilkukrotnie podczas całego weekendu przekonałyśmy się, że autostop częściej łapie autostopowiczów niż odwrotnie ;)


Pierwszym z koncertów, na który udało nam się dotrzeć, był występ trio w składzie: Maciej Cierliński, Ryszard Latecki, Bartek Pałyga. Artyści zostali przedstawieni jako multiinstrumentaliści, specjaliści ds. instrumentów etnicznych i ludowych z różnych stron świata, nie stroniący jednak od muzyki eksperymentalnej. Brzmi dobrze? Cóż... Elementy eksperymentalne przeważyły podczas koncertu wszystkie inne razem wzięte, co nie do końca spotkało się z naszymi oczekiwaniami. Jeśli chcecie się przekonać jak było, możecie spróbować tutaj.

Wobec zaistniałych okoliczności oddaliłyśmy się z okolic sceny, oddając się bez reszty buszowaniu wśród kramów z rękodziełem...


... gdzie dokonałyśmy kilku niezwykle owocnych transakcji ;)


Skorzystałyśmy także z "fast-food'owego" okienka znajdującego w pobliżu...


... a ponieważ było już późno i byłyśmy dość zmęczone, postanowiłyśmy udać się w drogę powrotną...

Za wcześnie! Dość niefortunnie przegapiłyśmy informację, że tego wieczoru odbędzie się jeszcze jeden koncert, co pociągnęło za sobą dwa negatywne skutki. Po pierwsze, ominął nas występ grupy Burdon z Ukrainy - bardzo udany, jak dowiedziałyśmy się później.


Po drugie, niemalże całą drogę powrotną pokonałyśmy piechotą, ponieważ przez prawie godzinę nie minęło nas ani jedno auto. Dziwiłyśmy się niepomiernie takiemu obrotowi spraw, nie dało nam to jednak do myślenia, iż być może impreza jeszcze się nie skończyła i warto zawrócić zamiast zagłębiać się w ciemną, bezksiężycową, dość mglistą i mroczną noc...

Tak, tak - atmosfera naszego "nocnego" spaceru ocierała się chwilami o krew w żyłach mrożącą. Skończyła się wieś, za plecami zniknęły ostatnie domy, a jedynym źródłem światła była nasza latarka. I ją jednak szybko wyłączyłyśmy, dochodząc do wniosku, że jesteśmy zbyt dobrze widoczne dla potencjalnych sprawców niecnych czynów ;)

Dzięki zastosowaniu tego rozwiązania niemalże wpadłyśmy "w objęcia" idących z naprzeciwka, mocno podchmielonych "lokalsów", którym na domiar złego towarzyszył dość duży i nadmiernie nami zainteresowany pies. Trudno w to uwierzyć przeciętnemu mieszczuchowi, ale noc była tak czarna, że zauważyłyśmy ich dopiero w momencie, kiedy mijaliśmy się na drodze.

Na szczęście spotkanie okazało się sympatyczne i, wbrew naszym obawom, zakończyło się na wymianie kurtuazyjnych uprzejmości ;) Cała sytuacja sprawiła jednak, że gdy po jakimś czasie zobaczyłyśmy w oddali światła nadjeżdżającego samochodu, byłam święcie przekonana, że jego kierowca zmierza w naszym kierunku jedynie po to, by nas zamordować ;>

Na szczęście Asia zachowała przytomność umysłu i zaczęła machać ;) Samochód oczywiście się zatrzymał i zabrał nas pomimo tego, iż w środku znajdowały się już cztery dorosłe osoby i jeden duży plecak (dodam, że była to standardowa osobówka). Dwóch pasażerów, w którymi przyszło nam dzielić tylną kanapę, okazało się być autostopowiczami, którzy wracali do schroniska po ostatnim koncercie w Nowicy.

Ponieważ atmosfera zrobiła się wyjątkowo towarzysko-sympatyczna, postanowiliśmy jeszcze trochę pobiwakować przy ognisku przed pójściem spać. Przy ognisku nasi towarzysze przyznali się, że "trochę muzykują" i nawet mają swój zespół. Zdradzili nam jego nazwę i zachęcili do posłuchania na YouTube "kilku piosenek".

Nazwa zespołu wydała mi się równie ekscentryczna, co nic-nie-mówiąca. Jakież zatem było moje zdziwienie kiedy po powrocie do domu zaczęłam "googlać" w poszukiwaniu informacji o Łagodnej Piance: koncert w Czwartym Programie Polskiego Radia, Męskie Granie w Gdańsku... Chylę czoła!

Pozwólcie, że w tym miejscu zaprezentuję Wam twórczość naszych ogniskowych towarzyszy.
A zatem teraz... wysmarujcie się dokładnie ;)



 I jak, i jak, i jak? ;)

... wracając jednak ponownie do głównego wątku - wciąż jesteśmy wszakże dopiero w połowie weekendu ;)

Leniwe spacery po Nowicy w sobotę oraz niedzielnego ranka były okazją do podziwiania beskidzkiej flory...





... czasami wespół z fauną... ;)




... a także starych łemowskich chyż, z których słynie okolica.






... okraszonych tu i ówdzie, jaki widać, delikatną nutką nowości ;)

Jako osoba naukowo skażona branżą biblioteczną nie mogłam sobie odmówić uwiecznienia pewnego punktu...



... bibliotecznego, który - sądząc po kondycji budynku - dawno popadł w zapomnienie. W okolicy nie brak także innych pozostałości po dawnych mieszkańcach tego miejsca.




Sacrum miesza się z profanum (między drzewami powinniście odnaleźć dach jednej z dwóch nowickich cerkwi)...



... nie brak także przejawów współczesnej twórczości...


... które niemal na każdym kroku przypominają nam, że Nowica to wieś zdecydowanie niekonwencjonalna ;)


Z festiwalowych atrakcji udało nam się jeszcze obejrzeć spektakl Teatru Węgajty "Ogień, kryzys, Central Station", posłuchać koncertu zespołu Micne Zila, który - wbrew temu, co może sugerować nazwa - grał bardzo tradycyjną, łemkowską muzykę oraz występu Lecha Dyblika w programie "Radziecki surrealizm z punktu widzenia psa", a także Uliany Horbaczewskiej, ukraińskiej pieśniarki.


Na zakończenie, w niedzielny poranek, obejrzałyśmy jeszcze siedzibę Stowarzyszenia Magurycz, zajmującego się renowacją starych beskidzkich cmentarzy...


... a później udałyśmy się do cerkwi...




... w której kurpiowskie nabożne pieśni śpiewał Adam Strug, laureat tegorocznej edycji konkursu Folkowy Fonogram Roku.

I to by było na tyle... ;)

Całość wyjazdu została dopełniona w Szymbarku, w niezwykle sympatycznej włoskiej restauracji. Chyba nie muszę dodawać, że nie doszłyśmy tam na nogach, po drodze zgarnął nas bowiem transport rodzinny? ;)


PS. W poprzednim poście zaserwowałam Wam już dwa filmy dotyczące Nowicy, teraz - na zakończenie, gdybyście ciągle odczuwali pewien niedosyt treści ;) - zaproponuję Wam jeszcze jedną audycję radiową.

Miłego słuchania!

sobota, 31 sierpnia 2013

Zapowiedzi

Niewiele wyszło z mojego ostatniego odgrażania się, że zasypię Was nowościami. Tak to się zwykle dzieje, kiedy plany są za dobre i jest ich zbyt dużo ;) Nieoceniona mądrość ludowa podpowiada wszakże, że lepiej późno niż... później ;)

A zatem...

Chciałam poczęstować Was opowieścią o pewnym Miejscu na końcu świata, ale kiedy zaczęłam sobie wszystko po kolei układać w głowie, zrobił się z tego niezły tasiemiec. Jako że nie życzymy sobie tutaj obecności pasożytów, postanowiłam podzielić rzecz na dwoje i dziś uraczyć Was jedynie zapowiedzią - źródłem inspiracji - która poprzedzi właściwą historię.

Wszystko zaczęło się kilka lat temu (tak ze trzy...?) w Kinie Wrzos w Krakowie, podczas Przeglądu Filmów... Beskidzkich? Karpackich? Jakoś tak... Na przegląd wyciągnęła mnie Kami i po wsze czasy pozostanę jej za to wdzięczna :) Gdyby nie to jedno popołudnie spędzone w sali kinowej, być może do tej pory nie wiedziałabym o istnieniu tego końca świata, który nazywa się Nowica.



Po obejrzeniu filmu W Nowicy na końcu świata, którego fragment powyżej, powzięłam mocne postanowienie poznania tego miejsca drogą autopsji. Ponieważ jednak powyższy fragment  nie obejmuje jednego, a przy tym dość istotnego dla całej historii wątku, czuję się zobowiązana przywołać kolejny przykład.

* Ponieważ wstawianie przykładów odmawia współpracy, podaję link

Idea Spotkań Teatralnych na końcu świata zrobiła na mnie wrażenie wystarczająco duże, aby podjąć kolejne mocne postanowienie i wybrać się do Nowicy podczas trwania tej imprezy. W pewnym sensie pomysł ten udało się zrealizować już w zeszłym roku.


Maj 2012

Razem z Kasią i Kamilą, która - pośrednio, chcąc nie chcąc - została spiritus movens tego wyjazdu, wybrałyśmy się z Krosna w drogę...


... przez pola...


... i pagórki (na drugim i trzecim planie ;)


Ponieważ w drodze należy robić przerwy, nie omieszkałyśmy zatrzymać się na dłuższą chwilę w Nowym Żmigrodzie - urokliwym miasteczku u stóp Beskidu Niskiego.


Nie można oprzeć się wrażeniu, że czas rządzi się tutaj innymi prawami, a miasteczku udało się zachować klimat, który zapewne niebawem trzeba będzie uznać za bezpowrotnie miniony.






Z Nowego Żmigrodu wybrałyśmy się na Pielgrzymkę.

Cerkiew w miejscowości (!) Pielgrzymka :)
Pielgrzymka była ostatnią miejscowością na naszej trasie, położoną na terenie województwa podkarpackiego (a wspominam o tym fakcie nie bez przyczyny). W Pielgrzymce - co widać na załączonym obrazku - znajduje się urokliwa drewniana cerkiew, wpisana - czego tutaj nie widać - na Szlak Architektury Drewnianej.

Żałując niezmiernie, że nie udało nam się zajrzeć do wnętrza świątyni, wyruszyłyśmy dalej, niepostrzeżenie przekraczając granice Małopolski. Kilkanaście kilometrów dalej czekała na nas Męcina Wielka, kolejna cerkiew na Szlaku Architektury Drewnianej...

Cerkiew w Męcinie Wielkiej
...i niespodzianka!  

Obiekty położone na małopolskim odcinku Szlaku Architektury Drewnianej są w sezonie tzw. turystycznym udostępniane zwiedzającym. Można zajrzeć do środka! :)

Wnętrze cerkwi w Męcinie Wielkiej
To odkrycie sprawiło, że nasze turystyczne plany uległy lekkiej modyfikacji.

Ponieważ za Męciną Wielką była Ropica Górna...

Cerkiew w Ropicy Górnej
... za Ropicą Górną Skwirtne...

Cerkiew w Skwirtnem
... a za Skwirtnem jeszcze Kwiatoń...

Wnętrze cerkwi w Kwiatoniu
... no i przecież trzeba było coś zjeść (najlepiej w regionalnej karczmie - polecam!)...

Na terenie Stadniny Koni Huculskich w Regietowie - tuż obok wejścia do karczmy ;)
... do Nowicy udało nam się dotrzeć...

Kaplica we wsi Nowica
... na 18! W sam raz, aby przyjrzeć się uważnie dość niekonwencjonalnej jak na sakralne wnętrze wystawie...



... zrobić małe rozeznanie w terenie...

Sarepta - budynek Bractwa Młodzieży Grekokatolickiej w Nowicy - jeden z punktów na festiwalowej mapie
Niegdyś szkoła w Nowicy - obecnie festiwalowy obiekt numer 2
... oraz obejrzeć jeden film...


... którego dwa kawałki, jakie udało mi się znaleźć, zamieszczam w charakterze uzupełnienia przydługiego wywodu ;)


W gronie widzów znalazło się sporo osób bezpośrednio związanych z miejscami, o których mowa w filmie, i z tragicznymi wydarzeniami, które rozegrały się tam po drugiej wojnie światowej. Dlatego też zobaczenie tego filmu właśnie tam i w takich, a nie innych okolicznościach, było niezwykle poruszającym doświadczeniem.

Nie ważne, że coś się zepsuło i nie udało się podczas projekcji uruchomić polskich napisów (udało się natomiast uruchomić ukraińskie ;) - emocjonalna siła obrazu i towarzysząca jego odbiorowi atmosfera wystarczyły, aby zrozumieć to, co najważniejsze.

Jakoś tak niefortunnie się natomiast złożyło, że nie udało nam się wówczas obejrzeć żadnego spektaklu, co - zważywszy na teatralny charakter całej imprezy - musiało pozostawić lekki niedosyt. No cóż, trochę za późno dotarłyśmy na miejsce... ;)

Co począć, operację trzeba było powtórzyć za rok ;)

c.d.n.

niedziela, 4 sierpnia 2013

Powroty

Dawno mnie nie było. To znaczy nie było mnie tutaj. W ostatnich tygodniach moje życie zmieniło całkowicie swój rytm, zagrało nową, tak bardzo niespodziewaną melodię.

Ta nowa melodia na co dzień jest znacznie spokojniejsza i bardziej refleksyjna. Czasami smutna, pozostawia jednak z nadzieją miejsce dla niewybrzmiałego, które nadejdzie i będzie Dobre - mocno w to wierzę.

Ta nowa melodia to także nieprzewidywalne staccato pomiędzy trzema miejscami, z których każde nazywam Domem - na pierwszy rzut oka pełne jednostajnych powtórzeń, przerywane jednak szybkimi i nagłymi zwrotami.

Jakiś czas temu zajrzałam (wróciłam?) na 24 godziny do mojego krakowskiego Domu. Spodziewałam się zwiększonej ilości kurzu (słusznie), ale niczego szczególnego poza tym (niesłusznie). Z pewnością nie spodziewałam się świeżej szarlotki na stole ;) Dzięki Iwonko!

Szarlotka :) Dobrego wieczoru - Iwona
Wspomnienie tej szarlotki, a także rozmowy, która poprzedziła jej pojawienie się na moim stole, ostatnio wracają do mnie często. Pierwsze nieodzownie wywołuje uśmiech :), drugie natomiast działa motywująco.

Kilka tygodni temu opowiadałam Iwonie historię jednego z Domów. Do tej pory brzmi w moich uszach jej entuzjastyczny głos - pełen zadziwienia, ale także pewności "Co za Historia! Takie historie trzeba opowiadać!"

Trzeba. Brakuje mi tego opowiadania historii, dlatego wracam do Was z całym bagażem ostatnich tygodni, aby dzielić się tym, co dzieje się na co dzień i co jest Dobre. Bo wszystko może być Dobre, czasami tylko trochę trudniejsze niżby się wcześniej oczekiwało.

PS. Iwonko, dzięki za motywację - pewnie nawet nie wiesz, że Tobie ją zawdzięczam. No i za szarlotkę... ;)

czwartek, 2 maja 2013

Nowe KorbieLove

To, co poniżej, miało miejsce ponad miesiąc temu, a niniejszy post od dłuższego czasu oczekuje w wersji roboczej na publikację. Dziś w końcu nastał jego dzień ;) Mam nadzieję, że wybaczycie zimową aurę na zdjęciach. Wiosennych fotografii wciąż brakuje, mam nadzieję, że niebawem jakieś się pojawią. Pozwólcie zatem, że chwilowo zabiorę Was w podróż w ostatnią dekadę marca, kiedy to - nie po raz pierwszy zresztą - skryłam się przed światem w Korbielowie.

Czasami potrzebuję kilku chwil, kiedy mogę pobyć sama ze sobą. Złośliwi powiedzą zapewne, że mam ten luksus na co dzień, jednak siedzenie w domu nie zaspokaja całego spectrum potrzeb związanych z delektowaniem się samotnością. Potrzebuję czasu, w którym mogę wszystko odłożyć (bez wyrzutów sumienia), odetchnąć, wyciszyć się, uporządkować myśli... albo przynajmniej przemyśleć je jeszcze raz, na spokojnie ;)

W te pragnienia idealnie wpisują się moje korbielowskie wyjazdy, z których przywożę ze sobą zwykle kilka ciekawych inspiracji - do rozważenia, a nierzadko także do wprowadzenia w czyn ;) Obiecałam się nimi podzielić, a ponieważ zwykłam dotrzymywać obietnic - często zbyt późno, wiadomo wszakże, iż lepiej późno niż... później - czynię to niniejszym.

Materiał ilustracyjny stanowią zdjęcia z wędrówki na Halę Rysiankę w Niedzielę Palmową (!) - choć sceneria nie do końca przypomina tropiki ;)

Sopotnia Wielka - sople (także wielkie;)

Największym grzechem, który zagraża człowiekowi, jest pragnienie bycia bezgrzesznym. Zaufanie Bogu i przyznanie Mu pierwszego miejsca w naszym życiu oznacza, że nie musimy robić wszystkiego idealnie. Nie my mamy zbawiać świat - to Bóg go zbawi. 

Wodospad w Sopotni Wielkiej - najwyższy w Beskidach

Jeśli grzeszymy mniej od innych ludzi, to dlatego, że dobry Bóg uchronił nas przed wieloma pokusami.

Zamarznięte kaskady na potoku Sopotnia

Nie czyń niczego, o czym wiesz, że jest niewłaściwe.

Zamarznięte kaskady na potoku Sopotnia

Poczucie znudzenia ma swoje źródła nie w kondycji otaczającej nas rzeczywistości, lecz w braku uważnego skupienia na tym, co dzieje się wokół nas.

Gdzieś w lesie. Dopływ potoku Sopotnia
W życiu trzeba być naprawdę uważnym! Przez dłuższy czas stałam tyłem do tego wodospadu kontemplując uroki krajobrazu i niewiele brakowało, abym go w ogóle nie zauważyła ;)

Poczucie braku i niespełnienia jest immanentnie wpisane w ludzką egzystencję.

Droga na Halę Rysiankę

Sprawdzianem prawdziwości doświadczenia mistycznego jest płynąca z niego miłość do ludzi (i siebie!), przejawiająca się w konkretnym działaniu.  

Droga na Halę Rysiankę

Dojrzałe życie duchowe zmierza do prostoty i ciszy.

Las w paski ;)

Duchowość nigdy nie niszczy natury człowieka, lecz rozwija ją. 
 
Jestem umiarkowanym znawcą zjawisk świetlnych, stąd moje pytanie - czy to już halo?

Dojrzałość duchowa polega na umiejętności bycia z samym sobą.

Niebo (nie tylko) niebieskie nade mną

Nie jest dobrze dobierać się w pary z poziomu deficytu. Jeśli człowiek nie potrafi być sam ze sobą, nie będzie także potrafił przebywać z innymi ludźmi.

Las przed zachodem słońca

Samotność jest darem Boga, który ma uświadomić nam, iż jedynie On jest w stanie tę samotność wypełnić.

Las przed zachodem słońca

Modlitwa jest odpoczynkiem, a nie kolejnym wysiłkiem intelektualnym. Można się modlić smutkiem, zmęczeniem, a nawet snem (do szczególnie trudnych przypadków Pan Bóg potrzebuje narkozy ;)

Miejsce wypoczynku :)

Bóg dopuszcza na człowieka próby, aby wprowadzić go na wyższy poziom. Jest jak dobry trener - daje nam wyzwania, abyśmy mogli się rozwijać.

Hala Rysianka - urzekła mnie dynamika tych chmur

Trudna relacja z drugim człowiekiem jest darem Boga, który w ten sposób temperuje nasze ego.

Hala Rysianka

Czasami milczenie jest lepszym świadectwem niż długotrwałe dysputy i przekonywanie.  

Hala Rysianka - po prawej stronie Pilsko, po lewej, na dalszym planie - Babia Góra

Są dwie chwile, w których możemy spotkać Boga - chwila obecna i chwila śmierci.

Hala Rysianka - ach, te chmury :)

Nic mi się nie należy i nie mam nic, czego bym nie otrzymał.

Hala Rysianka - widok na Tatry

Pycha to przekonanie, że zawsze wszystko powinno mi wychodzić. Przekonanie odwrotne także jest przejawem pychy! Nie muszę być kochany i podziwiany, nie muszę osiągać sukcesów. Wystarczy, że będę realizować Boży plan wobec siebie.

Hala Rysianka - widok na Tatry

Stawianie sobie wygórowanych wymagań ogranicza człowieka, z założenia są one bowiem niemożliwe do spełnienia i powodują frustrację.

Hala Rysianka - widok na Fatrę

Nawrócenie nie polega na osiąganiu doskonałości moralnej, lecz na zmianie sposobu myślenia.

Hala Rysianka - przed wejściem do schroniska

Przebywanie w miejscu i czasie, które są nam przeznaczone, nie musi wiązać się z poczuciem satysfakcji i samospełnienia (i często się nie wiąże!). W życiu określa nas to, co wybieramy, a nie to, co nam wychodzi. Szczęście jest ubocznym efektem celu, do którego dążymy.

Hala Rysianka - przed wejściem do schroniska

Małe szczęścia dają okazją do nieustannej radości. Nie trzeba czekać na jutro, aby być szczęśliwym. Wdzięczność daje człowiekowi największe poczucie szczęścia. Należy zatem wszystko, co nas spotyka, przyjmować z wdzięcznością.

Pilsko - widok z okien schroniska na Hali Rysiance
Dziękując za ten dzień i za miejsce, w którym spędzam cudowny, cudownie długi weekend, życzę Wam dobrej nocy :)

Wasza
B.