niedziela, 25 listopada 2012

Nie mam czasu...!

Albo przynajmniej ciągle mam takie wrażenie, że czasu jest za mało i ciągle na wszystko go brak. Gdyby tak czas był z gumy i można by go rozciągać w nieskończoność... wtedy z pewnością...

marnotrawilibyśmy go więcej!

Czasu jest dokładnie tyle, ile jest. Na jego ilość nie mamy żadnego wpływu. Możemy jedynie w pewnym zakresie decydować o tym czasie, który jest nam dany - co z nim zrobimy, jak go wykorzystamy.

Moje dzisiejsze refleksje na temat czasu niespodziewanie wzbogaciła lektura książki Neila Postmana "Zabawić się na śmierć" (doprecyzuję: to wzbogacenie wątku czasu było niespodziewane, lektura była jak najbardziej zaplanowana).

"(...) zaczęliśmy lekceważyć słońce i pory roku, ponieważ w świecie stworzonym przez sekundy i minuty autorytet natury doznał uszczerbku. (...) Wieczność przestała służyć jako miara ludzkich przypadków (...), nieubłagane tykanie zegara przyczyniło się do osłabienia boskiej supremacji w większym stopniu niż wszystkie rozprawy napisane przez filozofów oświecenia (...). Zegar wprowadził nową formę rozmowy człowieka z Bogiem, w której Bóg wydaje się przegrany"

Przeczytawszy ten fragment doszłam do wniosku, że nie można poddawać się zbyt łatwo i zdecydowałam się podjąć nierówną walkę z zegarem. Po ostatnich mgłach i szarościach nastał w końcu cudny, słoneczny dzień, postanowiłam zatem dobrze go wykorzystać. Udało mi się wygospodarować kilka godzin i uciec do najbliższego ucieczkowego miejsca...

Tak było dzisiaj w Tyńcu



























czwartek, 25 października 2012

Zupełnie nie dlatego, że zbliża się 31 października...

... kupiłam dynię.

Dynia to bardzo sympatycznie wyglądające warzywo, kolorystyką idealnie wpasowujące się w jesienny krajobraz. Należy dodać, że w ostatnich kilku tygodniach ten jesienny krajobraz został przez dynie opanowany bez reszty. Ostentacyjnie, wręcz natarczywie, zdobią otaczającą przestrzeń, od restauracyjnych wnętrz i zewnętrz, po stragany osiedlowych warzywniaków...

Na fali tego dyniowego szaleństwa zapragnęłam sama troszeczkę poeksperymentować. W tym celu udałam się wpierw do jednego ze wspomnianych wyżej warzywniaków w poszukiwaniu surowca. Surowiec był, i to w obfitości. Jedynym problemem okazały się gabaryty poszczególnych egzemplarzy, tak więc koniec końców wróciłam do domu z ćwiartką (!) dyni o wadze oscylującej wokół 2 kg. To najmniejszy kawałek, który można było dostać...

Zdeterminowana by podjąć dyniowe eksperymenty, postanowiłam się nie poddawać. W efekcie mam teraz w lodówce całkiem spory garnek, całkiem niezłej - moim skromnym zdaniem - zupy dyniowej. Chętnych zapraszam na degustację. Oferta ważna do wyczerpania zapasów ;)



Przepis na zupę-krem z dyni

dynia (surowiec podstawowy) - jeśli uda wam się kupić mniejszy kawałek, to nie koniecznie muszą to być całe 2 kg ;)

A poza tym...

oliwa
1 cebula
1 marchewka
1 pietruszka
kawałek selera
1 ziemniak
1 mała puszka mleczka kokosowego (lub 1/2 standardowej puszki)

Przyprawy

kurkuma
czarny pieprz
mieszanka curry
świeży imbir
chili
czosnek


Fazy produkcji

1. Cebulę drobno pokroić i poddusić na oliwie, już na początku dodając kurkumę i czarny pieprz

2. Dodać pokrojoną włoszczyznę, zalać odrobiną wody, dusić...

3. Podczas, gdy warzywa duszą się / są duszone, podjąć nierówną walkę z dynią, obierając ją ze skórki, drążąc pestki oraz krojąc na rozsądnej wielkości kawałki (nie mierzyłam linijką, więc proszę nie pytać, co to znaczy "rozsądna wielkość" - kawałki powinny zmieścić się w garnku, a całość powinna poddawać się  mieszaniu) -> Uwaga! Proces obróbki dyni jest zdecydowanie bardziej czaso- i enegrochłonny, niż można z początku przypuszczać.

4. Do podduszonych warzyw dorzucić dynię oraz pokrojonego w kostkę ziemniaka

5. Zalać wodą, posolić, zagotować i pozostawić w stanie lekkiego bulgotania do czasu, aż dynia zmięknie. W między czasie dodać przyprawy, pokrojony imbir i czosnek oraz mleczko kokosowe

7. Osiągnąwszy stan ugotowania (oceniany stopniem miękkości poszczególnych składników w garnku) zmiksować

8. Spożyć ;)

* Całość można uatrakcyjnić wizualnie i smakowo, posypując zupę przed podaniem prażonymi pestkami dyni.

No to jak, ktoś nabrał ochoty na degustację? ;)

sobota, 13 października 2012

Powitanie jesieni

A jesień jest piękna tego roku... Rozpieszcza nas ciepłem, słoneczną pogodą i feerią barw. W taką jesień nie można, choćby na chwilę, nie uciec z miasta i nie porozkoszować się, choćby przez krótki moment, tym, co natura ma dla nas w zanadrzu.

Dwa pierwsze weekendy tej jesieni upłynęły pod znakiem eksplorowania zaniedbanej ostatnimi czasy przeze mnie Jury i kilku malowniczych podkrakowskich dolinek. Poniżej krótki fotoreportaż z owych eksploracji :)

Nie mogę przy okazji nie dodać, że dwie pierwsze dolinki zostały sforsowane z wykorzystaniem roweru, a o wycieczce i zdjęciach przypomniałam sobie dziś, przy okazji usuwaniu z tegoż roweru resztek jurajskiego błota... ;)


Dolina Będkowska 








Brandysówka w Dolinie Będkowskiej
prawdopodobnie najbliżej położone od Krakowa schronisko turystyczne ;)







Dolina Kobylańska








Dolina Mnikowska









Rezerwat Zimny Dół











sobota, 22 września 2012

Świat nie jest czarno-biały...

... a może jednak?






Spaceru Bulwarem Kurlandzkim w Krakowie ciąg dalszy, nieco inna perspektywa...

wtorek, 18 września 2012

Filozofia bulwarowa

Lato ma się ku końcowi, a zatem pogoda zaczęła zdecydowanie sprzyjać (zaliczam się do grona tych szczęśliwców, którzy przestają funkcjonować gdy słupek rtęci przekracza 25'C) mniejszym i większym wędrówkom. Z powodu ograniczeń czasowych chwilowo decyduję się jedynie na te mniejsze, jak choćby ta sprzed kilku dni, na Bulwar Kurlandzki.

Popołudniowy spacer zapewnił mi refleksję nad rzeczywistością co najmniej tak głęboką, jak pogłębione dno płynącej u mych stóp Wisły... ;) Filozofię bulwarową (nie myślcie proszę, że jest to określenie pejoratywne!) przedstawię Wam w wersji obrazkowej. Zgodzicie się ze mną, że chwilami jest mocno sugestywna?






sobota, 15 września 2012

Tym, co na Wiecznej Wachcie... [*]

Kilka dni temu bardzo poruszyła mnie wiadomość o wypadku polskiego jachtu na Morzu Norweskim. S/Y Rzeszowiak stracił maszt podczas sztormu, na Wieczną Wachtę odszedł zastępca kapitana.

Dlaczego akurat to wydarzenie dotknęło mnie szczególnie wśród wielu tragicznych doniesień, w które niestety obfituje nasza codzienność?

Może dlatego, że trasę rejsu znaczyły miejsca, do których sama chciałabym kiedyś dopłynąć? Może dlatego, że Wyspy Owcze, u wybrzeży których doszło do wypadku, mają w sobie to coś, co mocno ciągnie mnie w tamten rejon świata? Wreszcie, być może dlatego, że Rzeszowiak to jacht z Podkarpacia: regionu, który - choć to bezapelacyjnie najbardziej oddalony od morza zakątek Polski - jest mi szczególnie bliski.

Pod wpływem refleksji nad losem tych, którzy tracą życie, oddając się swej pasji, sięgnęłam do zakurzonego już trochę folderu z kolekcją szant i do tych pieśni morza, które zostały poświęcone tragicznie zmarłym.

Przede wszystkim Mona


... która doczekała się także polskiej wersji.


A także Requiem dla nieznajomych przyjaciół z s/y Bieszczady


Na zakończenie coś, co może dać pewne wyobrażenie o sile żywiołu. Jako akompaniamentu można posłuchać tej pieśni. Uważam, że bardzo pasuje jako podsumowanie moich refleksji.



A na koniec [*] wszystkim tym, którzy odeszli na Wieczną Wachtę.